پیش نیازهای توسعه علمی دانش سیاسی در ایران عصر سایبری
مجتبی مقصودی
سخنرانی در همایش ملی فضای مجازی و سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی
تبریز، تالار استاد شهریار، 1390/8/12
عصر سایبری چیست و به چه دنیایی ارجاع دارد و چه تاثیری بر دانش سیاسی کشور برجای گذارده است؟ چشم انداز و تاثیرات آتی این عصر بر این حوزه و این علم و نیز بر مناسبات اساتید و دانشجویان در ایران چیست، به علاوه پیش نیازهای توسعه علمی دانش سیاسی در ایران در عصر سایبری چه می باشد؟
علیرغم وجود تفاوت های ظریف و مهم میان فضای سایبری و فضای مجازی؛ عصر سایبری به دوران جدیدی اشاره دارد که با انقلاب در ساخت و بکارگیری سیستم های ارتباطات الکترونیکی و وقوع تحولات عظیم در عرصه های اطلاعاتی و ورود ابزارهای نوین در سطح اجتماعی نظیر اینترنت، شبکه های ماهواره ای و ایجاد جامعه شبکه ای و گسترش شبکه های اطلاعاتی؛ فاصله ها را حذف، امکان برقراری ارتباطات لحظه ای را فراهم ساخته است.
گسترش شتابان فضای مجازی در سال های اخیر چه الزامات و وظایف جدیدی را متوجه انجمن های علمی و از جمله انجمن علوم سیاسی و جامعه علوم سیاسی کشور می نماید؟
همایش ملی فضای مجازی و سیاست
منبع: همشهری آنلاین، جمعه 13 آبان 1390دکتر حمید رضا ضیایی پرور
کنفرانس ملی فضای مجازی و سیاست با حضور 25 استاد برجسته ارتباطات و علوم سیاسی و 200 کارشناس این حوزه، روز پنجشنبه در تالار استاد شهریار دانشگاه آزاد اسلامی تبریز برگزار شد.
به گزارش خبرنگار همشهری در این کنفرانس یکروزه که به همت انجمن علوم سیاسی ایران و گروه علوم سیاسی دانشگاه آزاد تبریز برگزار شده بود، استادانی همچون دکتر مهدی محسنیانراد، دکتر محمود سریعالقلم، دکتر سیدحسین سیفزاده، دکتر احمد نقیبزاده، دکتر قاسم افتخاری و دکتر محسن مدیر شانهچی سخنرانی کردند.
در نخستین پانل تخصصی این کنفرانس، دبیر علمی این کنفرانس اظهار داشت: 170مقاله به دبیرخانه کنفرانس واصل شده که 25عنوان از آنها بهصورت شفاهی ارائه میشود.
تحولات سیاسی اجتماعی ایران 1357 - 1320
به اهتمام: دکتر مجتبی مقصودی
چاپ سوم، تهران، انتشارات روزنه،
مقدمه چاپ دوم
تاریخنگاری یا بازنمایی مکتوب گذشته سیاسی – اجتماعی و طرح حوادث و رخدادهای مهم و تأثیرگذار در ایران معاصر، رویکردها و گفتمانهای متنوعی را تجربه کرده است، همچنانکه محصول زمانه و واقعیتهای سیاسی – اجتماعی کشور است، از گفتمانهای غالب و مسلط تأثیر پذیرفته؛ به علاوه خود در شکلدهی و تقویت بنیانهای گفتمانی و رهگیری مؤلفهها و سازههای آن نقش درخور توجه و به گونهای دیالکتیکی ایفا مینماید.با چنین مقدمهای از طرح این سؤال گریزی نیست که کتاب «تحولات سیاسی – اجتماعی ایران 57 – 1320» که به قلم 17 تن از پژوهشگران دانشگاههای مختلف به رشتۀ تحریر درآمده است تحت تأثیر چه فضا، متغیرها و مناسباتی بوده است و جهتگیری نهایی و کلان خود را چگونه انتخاب و هدفگذاری کرده است؟ در ایضاح این پرسش ذکر این نکته ضروری میرسد که اصولاً در ایران معاصر طیف وسیعی از تاریخنگاریها قابل شناسایی و طبقهبندی است. از تاریخنگاریهای آرمانی – نوستالژیک، استعماری، حکومتی – دولتی، ژورنالیستی و نهایتاً علمی را میتوان نام برد و به تشریح ویژگی، مضمون و محتوا و... هر یک پرداخت.